Ρούλα Χ. ​

Είχα ακούσει κάποτε να το περιγράφουν. Κάποιος ο οποίος ζει μια έντονα δυσάρεστη εμπειρία, νοιώθει να βγαίνει από τον εαυτό του και να την παρακολουθεί ως εξωτερικός παρατηρητής, ως θεατής. Ήταν ό,τι πιο περιγραφικό για το πώς ένιωσα όταν ο γιατρός που ανακοίνωσε το αποτέλεσμα της βιοψίας. Άκουγα να αναλύει τα επόμενα βήματα και συμφωνούσα με απλοϊκότητα και συγκαταβατικότητα. Δεν σκέφτηκα τίποτα περισσότερο, ούτε για τα παιδιά ούτε για τον Μίλτο ούτε για τις υποχρεώσεις που έτρεχαν. Η μόνη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου είναι πως δεν πρόλαβα ερχόμενη να πάρω τα ρούχα από το καθαριστήριο, όπως είχα στο πρόγραμμα.

Έμεινα σε αυτό συννεφάκι για δύο μέρες ακόμη. Μάταια ο Μίλτος προσπαθούσε να με πείσει να το συζητήσουμε. «Θα κάνουμε ό,τι μας είπε ο γιατρός», ήταν η μόνιμη απάντησή μου. Το τρίτο βράδυ έκλαψα όσο ποτέ άλλοτε. Όχι με λυγμούς, μόνο με παράπονο. Δάκρυα καυτά χωρίς πόνο, μόνο με θλίψη και στενοχώρια. Ήταν η ώρα να ξεπεράσω την άρνηση και να αποδεχτώ αυτό που μου συμβαίνει. Να μπω ξανά στον εαυτό μου και να βιώσω την ασθένειά μου. Να ξεκινήσω να ζω μαζί της, όπως έκανα τους επόμενους έντεκα μήνες. Ήταν και η τελευταία φορά που έκλαψα. Ήταν η τελευταία φορά που αναρωτήθηκα «γιατί σε εμένα». Ήταν η στιγμή που αποφάσισα πως μπορώ να τα καταφέρω. Εκεί στο τραπέζι της κουζίνας με τον νεροχύτη γεμάτο από πλαστικά ποτήρια και δίπλα μου τον σωρό από τα 14 μισοκαμένα κεράκια της τούρτας για τα γενέθλια της Χρύσας μου.